در تمام جوامع بشری، مادر همیشه مورد احترام و ستایش قرار داشته و برای بزرگداشت مقام ارجمند این موجود گرامی، جشن‌های با شکوهی ترتیب داده شده است و یک روز از سال را برای بزرگداشت مقام والای مادر اختصاص داده‌اند. این مراسم از روزگاران قدیم و در میان پاره‌ای از ملل از جمله کشور عزیزمان ایران معمول بوده و نه بدین ترتیب که اکنون شاهد آن هستیم و برای برپایی آن اینگونه تلاش می‌کنیم بلکه، جسته گریخته در گوشه‌ ای از کشورمان و هر کسی به نوعی به عنوان قدردانی از مادر خویش دست به حرکتی می‌زده و هدیه‌ ای فراخور و در توان خویش به مادرش تقدیم می‌نموده است. هدف از این ستایش و قدردانی این نیست که زیباترین و یا گرانترین اشیاء را خریداری کرده و تقدیم مادر نماییم، بلکه خواسته این است که با یک کتاب و حتا یک شاخه گل و یا یک روسری، یادآور محبت‌های این بزرگ انسان عالم بشری باشیم. قصد این است که بگوییم، مادر تو را دوست داریم، تو را ستایش می‌کنیم و قدر تمامی زحماتی را که از برایمان کشیده‌ای می‌دانیم و لازم است از تو ای اُسوه ‌ی صبر و شکیبایی، ای قِدیس مهر و محبت، ای روشنی بخش حیات و ای ستاره پروین تشکر کنیم.

بخشی از کتاب فرشته ‌ای به نام مادر

مطالعه نمونه در کتابخوان

۱.  « مادر تو فرشته ای »

ترا ستایش می کنم....

ترا که قلب سرشار و روح بزرگ

و دستان گرم و زندگی پرورت

چراغ راه ماست.

امید و تکیه گاه ما

زندگی و هستی ماست....

ترا ستایش می کنم...

ترا که می بخشایی، مهربانی بی توقعت را

و نثار می کنی حجت بی اجر و مزدت را...

ترا ستایش می کنم....

ترا که می سوزی، می کاهی

و برای مهر ورزیدن نه زمان می شناسی، نه مکان

و نه پشیمانی را پیشه می کنی....

ترا ستایش می کنم...

ترا ای مادر پاک، ای روحانی مقدس،

ای سرچشمه ی همه ی مهربانی ها، همه ی فداکاری ها و

همه ی از خود گذشتگی ها....

ترا ای مادر بخشاینده، ستایش می کنم.

به خاطر وجودت که صفای آسمان بهار را دارد،

و به خاطر قلبت که گستردگی دریای پاک را دارد،

و به خاطر دامانت که ما را پروراند: و

لالاای ات که: نشئه ی خواب را در چشمان ما ریخت،

و نگران سرنوشتمان،

نگران خوب و بد...

نگران خوشحالی و غمهای بی پایانمان است.

ترا این مادر، ای روحانی مقدس

ستایش می کنم و در برابر عظمت روح و

در برابر شکوه رنجهای بی دریغت که

هرگز شکوه ای به همراه ندارد سر تعظیم فرود آورده و می گوییم:

مادر تو فرشته ای