حافظ شیرازی (حدود ۷۲۶–۷۹۲ هجری قمری / ۱۳۲۵–۱۳۹۰ میلادی) یکی از بزرگترین شاعران تاریخ ادبیات فارسی و از نمادهای فرهنگ و عرفان ایرانی است. او در شیراز زاده شد و بیشتر عمرش را در همین شهر گذراند. غزل‌های او ترکیبی از عشق، عرفان، فلسفه و انتقاد اجتماعی است و به دلیل ایهام و عمق معنایی، در جهان بی‌نظیر شناخته می‌شود.  مجموعه اشعار او به «دیوان حافظ» معروف است و بسیاری از ایرانیان آن را کتابی مقدس می‌دانند و برای تفأل (فال) از آن استفاده می‌کنند.  به او «لسان‌الغیب» (زبان رازهای نهان) و «ترجمان الاسرار» می‌گویند، چرا که اشعارش را الهام‌گرفته از عالم معنا می‌پندارند.