از دید هگل فلسفه نباید برای پیش­بینی آینده تلاش کند، بلکه وظیفه و مشغله­‌ی آن همانا درک زمان حال در شرایط بحرانی است، یعنی در برهه­‌های گذار و در واقع در برهه­‌های تعارض و تناقض بین صورت­‌بندی‌­های متفاوت زندگی و اندیشه، بین امر قدیم که دیگر نیست و امر نو که هنوز نیست. اما چگونه می‌­توان تنش متناقضی را که روند آهسته و پیوسته­‌ی رشد و گسست ناگهانی و نامنتظره‌­ی ناشی از زایش امر نو را از هم جدا می­کند، در قالب شناخت مفهومی ریخت و بدین­وسیله آن را ذیل معنایی واحد تبیین کرد؟ به باور نوتزو پروژه­‌ی منطق هگل، از همان بدو امر، برآمده از نیاز به دانستن پاسخ چنین پرسش‌­هایی است و بنابراین می­تواند ابزار مناسبی باشد برای فهم اکنونِ بحران­زده‌­ی ما و حرکت دگرگونی و تغییری که زندگیِ اکنونِ­مان در آن غوطه­‌ور است.