سبک و ویژگی‌های ادبی کتاب "صحرای محشر"

۱. طنز و هجو اجتماعی: جمالزاده با زبانی ساده و طنزآمیز، نقد خود را به ساختارهای فاسد و اخلاقیات دوگانه حاکم بر جامعه بیان میکند.
۲. تمثیل و نمادپردازی: فضای قیامت در داستان، بهانه ای است برای بازتاب واقعیت های زمینی و نقد غیرمستقیم حکومت و اجتماع.
۳. زبان عامیانه: جمالزاده از زبان کوچه بازاری و ضرب المثلها برای نزدیک کردن داستان به ذهنیت مردم استفاده میکند.

جایگاه کتاب "صحرای محشر" در ادبیات معاصر:

• "صحرای محشر" مانند دیگر آثار جمالزاده (مانند مجموعه داستان "یکی بود و یکی نبود")، گامی نو در ادبیات داستانی ایران محسوب میشود. او با ترکیب طنز و انتقاد اجتماعی، راه را برای نویسندگان بعدی مانند صادق هدایت و بزرگ علوی باز کرد.
• این داستان نیز مانند بسیاری از آثار او، علاوه بر جنبه ادبی، سندی تاریخی از نابسامانی‌های اجتماعی و فرهنگی ایران در اواخر دوران قاجار و اوایل پهلوی است.

نکات قابل توجه:

• جمالزاده در "صحرای محشر"، برخلاف نثر پیچیده رایج در آن دوران، از زبانی ساده و روان بهره میبرد تا پیامش را به طیف گسترده ای از خوانندگان برساند.
• نگاه او به مذهب در این داستان، نه نفی باورهای دینی، بلکه انتقاد از سوءاستفاده های نامقدس از دین است.