خلاصه کتاب «بابک خرمدین»

کتاب با شرح فضای سیاسی و اجتماعی ایران در دوره عباسی آغاز می‌شود و سپس به زندگی بابک، خاستگاه فکری و پایگاه مردمی او می‌پردازد. در ادامه، مراحل آغاز جنبش خرم‌دینان، نبردهای سرنوشت‌ساز بابک با سپاه عباسی، استراتژی‌های نظامی او و مقاومت طولانی‌مدتش بررسی می‌شود. بخش پایانی کتاب به اسارت، شهادت بابک و سرنوشت نهایی خرم‌دینان و تأثیرات این جنبش بر تاریخ ایران اختصاص دارد.

بخش‌هایی از متن کتاب

 چون چشم معتصم بر بابک افتاد، گفت: ‌‌اى سگ چرا در جهان فتنه انگیختى؟ هیچ جواب نداد. فرمود تا چهار دست و پایش ‌‌‌ببرّند. چون یک دستش ببریدند، بابک دست دیگر در خون زد و بر روى مالید و همه ‌‌‌روى خود را از خون خود سرخ کرد. معتصم گفت: اى سگ! این چه علمست؟ گفت: ‌‌‌درین حکمت است. شما هر دو دست و پاى من بخواهید برید ... چون خون از وى برود، روى زرد شود؛ من روى خویش را از خون ‌‌‌خود سرخ کردم تا چون خون از تنم بیرون شود نگویند که رویش از بیم زرد شد.

ویژگی‌های منحصربه‌فرد کتاب «بابک خرمدین»

- اتکا بر منابع اولیه و اسناد اصیل - نثر دقیق ولی روان سعید نفیسی - جامعیت در گردآوری متون مربوط به بابک - نگاه منصفانه و پژوهشی به یکی از چهره‌های بحث‌برانگیز تاریخ ایران

درباره نویسنده | سعید نفیسی (Saeed Nafisi)

او جزو نسل اول اساتید دانشکده حقوق و دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود. 

او فرزند میرزا علی‌اکبر ناظم‌الاطبا (معروف به ناظم‌الاطباء کرمانی) و از نوادگان حکیم نفیس بن عوض کرمانی (طبیب نامدار ایران در قرن نهم هجری) و برادر علی‌اصغر نفیسی ملقب به مودب‌الدوله بود. حبیب نفیسی برادرزاده اوست.

تحصیلات سه سالهٔ ابتدایی را در مدرسهٔ شرف، یکی از نخستین مدارس جدید که پدرش تأسیس کرده بود، گذراند و تحصیلات متوسطه را در مدرسهٔ علمیه، تنها مدرسه‌ای که دورهٔ متوسطه داشت، در بهار ۱۲۸۸ در تهران به پایان رساند. پانزده ساله بود که برادر بزرگترش اکبر مؤدب نفیسی او را برای ادامهٔ تحصیل به اروپا برد. نفیسی تحصیلات خود را در شهر نوشاتل سوئیس و دانشگاه پاریس انجام داد و در سال ۱۲۹۷ به ایران بازگشت. ابتدا در دبیرستان‌های تهران به تدریس زبان فرانسه پرداخت و بعد در وزارت فواید عامه ایران مشغول کار شد. در سال ۱۲۹۷ به گروه نویسندگان مجله دانشکده پیوست و در یک سال فعالیت این مجله با ملک‌الشعرا بهار همکاری داشت.

وی از بنیان‌گذاران مکتب نثر دانشگاهی است؛ که از جمله ویژگی این نثر پیراستگی عبارات در لفظ و معنا بوده، به‌طوری‌که نویسنده می‌کوشید، اندیشه‌های خود را چنان ساده بیان کند که عبارات او از هر گونه پیچیدگی دور مانده و ضمن دوری کردن از عناصر ادبی، از استحکام دستوری بهره بگیرد.