کتاب جنایت و مکافات (Crime and Punishment) نوشته فئودور داستایفسکی (Fyodor Dostoevsky) اثری در حوزه ادبیات کلاسیک است که به کالبدشکافی روان انسان و مرزهای اخلاقی گناه می‌پردازد.اگر به دنبال رمانی هستید که درگیری‌های فکری انسان را در شرایط بحرانی واکاوی کند، این شاهکار تجربه‌ای فراتر از یک داستان جنایی معمولی است. خواننده همگام با راسکولنیکف در کوچه‌های مه‌آلود سن‌پترزبورگ قدم می‌زند و سنگینی بار ندامت را در تمام وجودش لمس می‌کند. داستایفسکی با تسلطی بی‌همتا بر جریان سیال ذهن و واکاوی عقده‌های روانی، تقابل عدالت فردی و وجدان بیدار را به تصویر می‌کشد. ترجمه دقیق مهری آهی در نسخه جلد سخت نشر خوارزمی، لحن اصیل و چندلایه زبان روسی را با سلامت کلام درهم‌آمیخته تا خواننده فارسی‌زبان از اعماق این درام اگزیستانسیالیستی لذت ببرد.این رمان ماندگار انتخابی بی‌بدیل برای علاقه‌مندان به رمان‌های فلسفی و روان‌شناختی است؛ آیا یک توجیه فکری می‌تواند بار سنگین یک جنایت واقعی را از دوش وجدان بردارد؟

بخش هایی از متن کتاب

قدرت فقط نصیب کسانی می شود که جرات کنند خم شوند و آن را به دقت بگیرند. فقط یک چیز مهم است: باید فقط جرات داشت. لازم بود بدانم که آیا من هم مانند همه ی مردم شپش هستم یا انسانم؟ آیا من می توانم از حد معین تجاوز کنم، یا نمی توانم؟ آیا جسارت این را دارم که خم شوم و آن چه را می خواهم، بردارم یا نه. آیا موجودی ترسو و بزدلم یا صاحب حق و اختیار هستم؟ 

 قابل توجه است که بیشتر اشخاص نیکوکار و بنیانگذار اصول انسانیت، مردمانی بودند بی نهایت خونریز. همه، و نه اشخاص بزرگ، بلکه حتی آن هایی که فقط کمی بیرون از چهارچوب معمول هستند، یعنی حتی آن هایی که اندکی توانایی گفتن سخن نو را دارند، قاعدتا باید، بنا بر طبیعت خود، کم و بیش متجاوز باشند. اگر جز این باشد مشکل است آن ها از چهار دیوار خود به درآیند، و از ماندن در آن چهارچوب به خاطر طبع خود، نمی توانند راضی باشند. 

 هیچ چیز در دنیا دشوارتر از صمیمیت و صراحت واقعی نیست و هیچ چیز هم آسان تر از تملق بیجا وجود ندارد. اگر در صراحت و صمیمیت فقط جزو صدمین آن نادرست باشد، فورا ناموزونی مخصوصی به گوش می خورد و غوغایی به پا می شود. و اما اگر در تملق تمام اجزایش نادرست باشد، باز هم مطبوع است و نسبتا با لذت شنیده می شود. هر چند که لذتی خشن ایجاد کند، اما به هر حال با لذت شنیده می شود. و هر قدر که تملق نتراشیده و نخراشیده باشد، حتما لااقل نیمی از آن درست به نظر می آید. این در مورد تمام اشخاص، از هر طبقه و در هر سطح از تمدن که می خواهند باشند، فرقی نمی کند. در مورد اشخاص معمولی که جای خود را دارد. 

---