علی خدایی خود شهر است، تن اصفهان و روح تهران است..خدایی در سینگورینگ نوستالژی­‌های کودکی و جوانی­‌اش را مرور کرده و به سینماها و مدرسه­‌ها و کتاب‌فروشی­‌ها و خانه­‌ها و خیابان­‌هایی سر زده که حالا یا نیستند یا اسم‌شان عوض شده یا رسم‌شان. خدایی اما انگار حافظه­‌ی زنده­‌ی شهر باشد، مؤمنانه ایستاده تا بعضی چیزها از یاد نروند. بعضی آدم­‌ها، بعضی احساس­‌ها که شاید دیگر ردی ازشان جایی پیدا نشود..خدایی شهر را، اصفهان، تهران و خیابان­‌ها و کوچه­‌ها را دستمایه قرار می‌دهد تا اتمسفری غلیظ از مهر و غم توأمان بسازد. مزه­‌ها را از پس سال­‌ها و دهه­‌ها بیرون می­‌کشد و یادمان می­‌آورد که در کجای چهارباغ کدام ساندویچی لای نان­‌هایش همیشه پیاز و جعفری می­‌ریخته، کجای تهران است که از چهل پنجاه سال پیش تا همین حالا می­‌توانی تویش قدم بزنی و پنج پیرزن اَلامد ببینی که به وسواس دارند از قهوه­‌فروش سر کوچه­‌شان قهوه‌ی آسیاب‌شده می­‌خرند و به لهجه­‌ای زیبا و اصیل از بوی گل حرف می­‌زنند؛ گلی که بویش حتی به عطر آسیاب قهوه هم غالب است.