کتاب «دنیایی که من می‌بینم» (The World As I see ItThe World As I see It) نوشته آلبرت اینشتین (Albert EinsteinAlbert Einstein) اثری در حوزه فلسفه و جهان‌بینی علمی است که به نگرش‌های عمیق و غیرفیزیکی این نابغه بزرگ فیزیک مدرن می‌پردازد. بسیاری از ما اینشتین را تنها با نظریه نسبیت و معادله مشهور E=mc2E=mc2 می‌شناسیم، اما این کتاب پرده از جنبه‌های ناشناخته تفکر او در زمینه معنای زندگی، مذهب، دموکراسی و صلح‌طلبی برمی‌دارد. نویسنده در این جستارها و نامه‌ها به بررسی بحران‌های انسانی و اخلاقی جامعه پرداخته و با بیانی ساده اما ژرف، مسیر رهایی از تاریکی‌های فکری را نشان می‌دهد. ترجمه دقیق این اثر از سوی انتشارات آتیسا توانسته به خوبی امانتداری متن اصلی آلمانی را حفظ کند. این اثر ارزشمند برای علاقه‌مندان به فلسفه علم و علوم اجتماعی، فرصتی بی‌نظیر برای کشف باورهای درونی مردی است که جهان مدرن را بازتعریف کرد. آیا آماده‌اید تا جهان را از دریچه ذهن متفکری بنگرید که قوانین طبیعت را دگرگون ساخت، یا همچنان ترجیح می‌دهید او را تنها در قالب فرمول‌های خشک فیزیک بشناسید؟

معرفی اجمالی کتاب "دنیایی که من می بینم" اثر آلبرت انیشتین:

«کتاب دنیایی که من می بینم» کتابی است از آلبرت انیشتین که توسط آلمانی هریس از آلمانی ترجمه شده و در سال 1935 توسط جان لین به انگلیسی منتشر شده است.
کتاب اصلی آلمانی Mein Weltbild نوشته آلبرت انیشتین است. این کتاب متشکل از مقاله ها ، جستار ها ، نامه ها ، مصاحبه ها و اظهارات متنوع انیشتین در مورد معنای زندگی ، اخلاق ، علوم ، جامعه ، دین و سیاست است.
آلبرت انیشتین برای بشریت ، به یک جهان صلح آمیز اعتقاد دارد.
برخی از نوشته های او که در این کتاب به چاپ رسیده است به طرز باورنکردنی جالب هستند و بینشی در مورد این مرد شگفت انگیز ارائه می دهند. شاید جذاب ترین بخش کتاب همین باشد که ما در اینجا با نظرات یک نابغه فیزیک در مورد سیاست و اجتماع آشنا می شویم.
«کتاب دنیایی که من می بینم» علاوه بر اشاره به مسائل سیاسی از نقطه نظر انیشتین، بندهایی مربوط به نظرات او در مورد خدا ، یهودیت و دین سازمان یافته و سوسیالیسم جهانی را به خود اختصاص داده است.
در کل باید گفت این کتاب برای کسانی که کنجکاو هستند که بدانند چه چیزی باعث شد آلبرت انیشتین مرد شماره اول قرن بیستم لقب بگیرد، بسیار مناسب است.

قسمتی از کتاب دنیایی که من می بینم :

«من به آزادی بشر در معنای فلسفی اعتقاد ندارم. هرکس نه تنها به واسطه ی عوامل خارجی بلکه به واسطه نیروی داخلی و نیازهای معنوی خویش نیز در تکاپو است. شوپنهاور می گوید: «شخص می تواند آن چه را که اراده کرده است انجام دهد ولی نمی تواند با آن چه که روی خواهد داد مقابله نماید.» این مطالب از جوانی الهام بخش من بوده است و در مقابل سختی های زندگی خودم نسبت به مشاهده ی مشکلات دیگران تسلی خاطر و در مقابله با حوادث ، صبور و شکیبایم نموده است. این احساس به طور رضایت بخشی، سختی و شدت مسئولیت را کاهش می دهد و اجازه نمی دهدکه باخود ودیگران آن قدر خشک و جدی کنار بیایم. این حس، جهان بینی ویژه ای می طلبد که در سایه ی آن انسان، قبل از خود، رضایت و موافقت دیگران را مدنظر قرار می دهد.»