وقتی ما احساس قربانی بودن می‌کنیم، دلمان می‌خواهد خودمان را از دیگران کنار بکشیم. می‌ترسیم و دلمان به درد می‌آید و همیشه به دنبال کس دیگری می‌گردیم تا ما را نجات بدهد، کسی که این کار را برای ما انجام دهد. اما حالا ما فرصتی داریم تا توانایی‌های خودمان را برای روبه‌رو شدن با زندگی کشف کنیم، نه در قالب یک قربانی، بلکه به روش‌هایی که به ما قدرت می‌بخشد. بعد برایمان روشن می‌شود، به محض این‌که ارتباط ما با آنچه من تحت عنوان «خویش درون» از آن نام می‌برم برقرار شد، می‌توانیم کیفیت زندگی‌هایمان را بالا ببریم. این احساس بسیار خوب است که بدانیم مجبور نیستیم به کس دیگری تکیه کنیم، بلکه در درون خودمان قدرت بی‌حد و حصری داریم و می‌توانیم تغییرات مثبتی را در زندگی‌هایمان ایجاد کنیم. این احساسی است که به ما آزادی فراوانی می‌دهد.
اگر شما خودتان را تمام و کمال و صددرصد دوست نداشته باشید، جایی در مسیر زندگی این را یاد گرفته‌اید. حالا می‌توانید آن‌را فراموش کنید. از همین حالا مهربانی با خودتان را شروع کنید.