احمدرضا احمدی نمایشنامه‌نویس، نقاش، نویسنده و  یکی از شاعران برجسته و تأثیرگذار معاصر ایران است که به خاطر نوآوری در زبان و فرم شعر، و همچنین پرداختن به مضامین اجتماعی و اگزیستانسیال شناخته می‌شود.

• سبک: شعر احمدی را می‌توان در زمره شعر موج نو و پس از آن شعر دیگر دسته‌بندی کرد. او از پیشگامان شکستن ساختارهای کلاسیک شعر فارسی و استفاده از زبان روزمره، بیان مستقیم و تصاویری نو بود. شعرهای او اغلب دارای فضایی سورئال، گاهی تلخ و گاهی امیدوارکننده هستند و به مسائلی چون عشق، تنهایی، مرگ، گذر زمان، و جستجوی هویت می‌پردازند.
• زبان: زبان احمدی ساده، صمیمی، اما در عین حال موجز و پر از ایهام است. او توانست زبانی تازه را در شعر فارسی معرفی کند که هم قابلیت بیان عمیق‌ترین احساسات را داشت و هم توانست با مخاطب ارتباط برقرار کند.
• تاثیر: اشعار او تاثیر زیادی بر نسل‌های بعدی شاعران گذاشته و بسیاری او را به عنوان یکی از تاثیرگذارترین چهره‌های شعر معاصر ایران می‌شناسند.

برخی از مجموعه‌های شعر او:

• “حالا چرا”
• “هفتاد لامپ در انبار”
• “یقین کن”
• “از گیاهان معطر”
• “نفرین‌ها و வல‌ها”
• “شهر را با صدای تو باید دید”
• “آوازهای یک شهر”

احمدرضا احمدی نه تنها به عنوان شاعر، بلکه به عنوان یک شخصیت فرهنگی و هنری فعال، در عرصه نقد شعر و ترجمه نیز حضور داشته است. او با نگاهی نو به جهان و زبان، جایگاه ویژه‌ای در ادبیات معاصر ایران دارد.